گوشی انعطاف پذیر سونی با برند اکسپریا F 

شایعه این است که سونی تمرکز خود را بر روی صفحه نمایش های بلند که ما در گوشی های اخیر خود را نیز برای گوشی های هوشمند خود را هموار دیده می شود را حفظ خواهد کرد. ادعا شده است که نسبت ابعاد 21: 9، مانند گل سرسبد Xperia 1. مشخص نیست که آیا دستگاه همان رزولوشن 4K UHD همانند Xperia 1 را دارد.

با این وجود، پشتیبانی 5 گیگابایی است که تا سال 2020 برای دستگاه های با کیفیت بالا بسیار معمول است. انتظار می رود گوشی منطعف سونی با برند اکسپریا F معرفی شود. در صورتی که گزارش اخیر صحت داشته باشد، با گوشی انعطاف پذیر سونی در سال 2020 به صورت رسمی ملاقات می کنیم.

در این گزارش به استفاده از نمایشگر OLED در این گوشی هوشمند اشاره شده است. انتظار می رود این دستگاه دارای پنل یکسان با گلکسی فولد باشد (مشخصات فنی سامسونگ Galaxy Fold). گزارش اخیر به این موضوع اشاره می کند که سونی از صفحه نمایش کشیده در گوشی منعطف خود استفاده می کند. جدیدترین پرچمدار این برند، اکسپریا 1 به نمایشگر با نسبت تصویر 21:9 مجهز شده است. این نسبت تصویر در گوشی منعطف آن نیز مورد استفاده قرار می گیرد. در رابطه با رزولوشن نمایشگر مورد استفاده در گوشی انعطاف پذیر سونی اطلاعاتی در اختیار رسانه ها قرار نگرفته است؛ با این حال انتظار می رود با رزولوشن 4K روبه‌رو باشیم.

این گوشی هوشمند به احتمال زیاد قادر به پشتیبانی از شبکه ارتباطی 5G باشد چرا که اکثر گوشی های پرچمدار در سال آینده با این ویژگی وارد بازار می شوند. هیچ کدام از این ها رسما نشده است تایید شده یا حتی توسط سونی در این لحظه در زمان ذکر شده است،در حال حاضر سونی در رابطه با این گزارش و اطلاعات موجود در آن اظهار نظری نکرده است، بنابراین احتمال شایعه بودن آن وجود دارد. این شرکت ژاپنی در آینده نزدیک پرچمدار خود، اکسپریا 1 را وارد بازار می کند

در واقع، بسیاری از اختر شناسان معتقدند فوبوس زمانی یک سیارک بود که مریخ ربوده شد و سپس ماه آن را ساخته بود. به علت کم بودن قد، دانشمندان تلاش کردند تا فوبوس را به درستی مطالعه کنند. کوتاه از فرود در ماه و یا قرار دادن یک فضاپیما در مدار اطراف آن، بهترین کاری است که ما می توانیم انجام دهیم، گرفتن عکس های دور است. و در حال حاضر، به لطف سری جدید عکس، ما واقعا می تواند شروع به یادگیری چیزی در مورد آن.

تصاویری از مدار گرد اویسه فوبوس به ثبت رساند

مدارگرد مریخ ناسا اخیرا توانسته از بهترین نمای ممکن، از عجیب ترین قمر مریخ، قمر فوبوس عکس برداری کند. این تصویر، فوبوس را در مرحله ماه کامل نشان می دهد. فوبوس، بزرگ ترین قمر در مدار مریخ است، اما اطلاعات چندانی درباره آن وجود ندارد. فاصله قمر فوبوس تا مریخ حدودا به هفت مایل می رسد.

این قمر، بیشتر شبیه به یک سیارک بزرگ است تا یک ماه. در واقع، بسیاری از ستاره شناسان بر این باورند که فوبوس، زمانی یک سیارک بوده که در مدار مریخ به دام افتاده و تبدیل به یکی از اقمار این سیاره شده است. فرود روی قمر فوبوس و یا قرار دادن فضاپیما در مدار آن، کار دشواری به شمار می آید. لذا مشاهده و بررسی تصاویر جدید، به دانشمندان کمک می کند تا اطلاعات بیشتری را درباره این قمر به دست آورند.

در تصاویری که توسط دوربین حرارتی اودیسه گرفته شده، خورشید دقیقا در پشت قمر فوبوس قرار دارد. این تصاویر، تفاوت دما در نواحی مختلف این سیارک را نشان می دهند. مواد سخت پوشاننده فوبوس، دارای آثار حرارتی متفاوتی نسبت به آهن و مس هستند. بدین ترتیب با بررسی تصاویر حرارتی جدید، ساختار تشکیل دهنده فوبوس تا حدود زیادی مشخص می شود. بسیاری از دانشمندان عقیده دارند که فوبوس، یک سیارک به دام افتاده است. از طرف دیگر، احتمال می رود این قمر، بخشی از سیاره مریخ باشد که به سبب برخورد با یک سیارک دورافتاده، به درون فضا پرت شده است.

دانشمندان با تعیین ماهیت تشکیل دهنده قمر فوبوس و مقایسه آن با ماهیت مریخ، قادر به رفع این تردیدها هستند. در آینده نه چندان دور، مدارپیمای MMX ژاپنی با هدف کاوش مریخ به فضا فرستاده خواهد شد. این مدارگرد به طور خاص برای بررسی قمرهای مریخ ساخته شده است و انتظار می رود که در دهه آتی، اطلاعات دقیق تری را از اقمار مریخ در اختیار دانشمندان قرار دهد. تا آن زمان با تکیه بر تصاویر ارسالی از سوی اودیسه، می توان تا حدودی به اسرار مریخ و فوبوس پی برد.

ماهی ها می توانند در عمق دریا رنگ ها را تشخیص دهند

‘این اولین مقاله ای است که مجموعه های متنوعی از ماهی ها را بررسی می کند و می بیند که چگونه سیستم های بصری آنها می توانند چند منظوره و متغیر باشند’، کارن کارلتون، استاد زیست شناسی در دانشگاه مریلند و همکارانش مقاله، به عنوان داستان پوشش در Science Advances این ماه، در بیانیه مطبوعاتی منتشر شده است. ‘ژن هایی که طیف نور را تعیین می کنند، چشم های ما حساس هستند به نظر می رسد ژن های بسیار متغیر تر از ژن ها هستند، که موجب پیشرفت بیشتر سیستم دیداری می شود بسیار سریع تر از پیش بینی ما’. حیوانات ستون فقرات، مثل انسان، نیاز به دو نوع دارند از سلول های فتوگرامتر برای دیدن، به عنوان میله ها و مخروط شناخته شده است.

میله ها و مخروط ها به طور مشابه کار می کنند - هر دو دارای رنگدانه های مضر و حساس به نور هستند که به عنوان opsins شناخته می شوند. Ospins در طول موج های خاصی از نور قرار می گیرند و سپس آنها را به سیگنال های الکتروشیمی تبدیل می کنند. مغز این سیگنال ها را به عنوان رنگ تفسیر می کند. به استناد تحقیقات جدید، به نظر می رسد برخی ماهی ها قادر به تشخیص رنگ در تاریک ترین اعماق دریا باشند. این امر پیش از این غیرممکن به نظر می رسید.

طبیعت می تواند در برخی شرایط بسیار خشن باشد، اما حیوانات در طول زمان روش های بسیار جالبی را برای تطبیق با این خشونت پیدا کرده اند. اخیرا دانشمندان موفق به کشف نوعی سیستم بینایی جدید در ماهی ها شده اند که در عمق 198 تا 1500 متری دریا به آن ها اجازه تشخیص رنگ ها را می دهد. پیش از این، دانشمندان تصور می کردند که حیوانات در چنین عمقی در کوررنگی کامل به سر می برند. Karen Carleton، استاد بیولوژی دانشگاه مریلند و یکی از محققان این پژوهش، طی بیانیه ای اظهار داشت: این اولین تحقیقی است که با بررسی ماهی های گوناگون، تطبیق پذیر و متنوع بودن سیستم های بینایی آنان را شرح داده است.

حیوانات مهره دار همچون انسان ها، برای دیدن نیازمند دو نوع سلول نورپذیر به نام های سلول استوانه ای وسلول مخروطی هستند. این سلول ها مشابه هم کار می کنند؛ هر دو دارای رنگدانه های حساس به نوری تحت عنوان اپسین ها هستند. اپسین ها نورهایی با طول موج مشخص را دریافت کرده و سپس آن ها را به سیگنال های الکتروشیمیایی تبدیل می کنند. در نهایت، مغز این سیگنال ها را تحت عنوان رنگ تفسیر می کند.

به صورت عمومی پذیرفته شده که در گونه های مهره دار، سلول های مخروطی مسئول دیدن رنگ و سلول های استوانه ای مسئول تشخیص نور در محیط های تاریک هستند. با این حال، این تحقیق جدید روی 101 ماهی نشان داده که در عملکرد سلول های استوانه ای تنوع وجود دارد.

برخی ماهی ها دارای تعداد زیادی اپسین استوانه ای بودند که نشان دهنده وجود امکان تشخیص رنگ در آن‌هاست. ممکن است دید این ماهی ها توسط رنگ نورهایی که از طعمه های آن ها منتشر می شود، تطبیق یافته باشد. زیرا در تاریک ترین اعماق دریا، برخی حیوانات قادرند از خود نور تولید کنند.

تاریخ رونمایی از مدل فیس لیفت اشکودا سوپرب به صورت رسمی اعلام شد. اشکودا Superb مدل 2020 در تاریخ 2 خرداد از راه می رسد.

نمایش مدل فیس لیفت اشکودا سوپرب در تاریخ 23 مه

در یک انتشار مطبوعاتی دیگر که در مورد Skoda به عنوان حامی دومین مسابقات جهانی Ice Hockey IIHF برگزار می شود، اخبار مربوط به زمانی است که کلاهبرداری از Facelift Superb برمی آید. تیزر که در اواخر این هفته منتشر شد توسط مارک چکس اعلام کرد که اولین بار در ماه جاری در پایتخت اسلواکی Bratislava در جریان رویداد یخچال یخ زده برگزار خواهد شد، اما بدون نشان دادن تاریخ دقیق.Now، Skoda اعلام کرده است که این نخستین بار است که قرار است برای 23 مه در مسابقات نیمه نهایی. در حال حاضر چیز دیگری نمی داند، اما انتشار مطبوعات تنها گفت که ماشین متوسطه ‘مدرن’ بوده و دارای مشخصات ‘بسیار واضح تر’ است.

ما می خواهیم بدانیم که آیا واگن نیز نشان خواهد داد یا فقط هچ بک ما نسبت به یک نمایشگر مجزا فقط نشان می دهیم از آنجا که ممکن است نسخه قدیمی سقف در ماه سپتامبر در نمایشگاه فرانکفورت منتشر شود. رونمایی از مدل فیس لیفت

اشکودا سوپرب در تاریخ 23 مه شرکت اشکودا به تازگی تاریخ رونمایی از مدل فیس لیفت اشکودا Superb را اعلام کرده است. این خودرو که در تاریخ 23 مه در معرض دید عموم قرار می گیرد، در مقایسه با نمونه کنونی مدرن تر می شود و همچنین از طراحی جذاب تری بهره می برد. این خودرو احتمالا در نمونه های مختلف در معرض دید عموم قرار می گیرد. انتظار می رود با مدل های استیشن و هاچ بک این خودرو نیز ملاقات کنیم.

مهم ترین تغییر در این خودرو، اضافه شدن موتور پلاگین هیبریدی به آن است. این موضوع باعث می شود اشکودا سوپرب فیس لیفت تبدیل به یکی از اولین محصولات برقی سازنده خود شود. انتظار می رود این سیستم در نمونه اروپایی مدل فیس لیفت فولکس واگن پاسات GTE مورد استفاده قرار بگیرد. این خودرو به یک موتور توربوشارژ 1.4 لیتری به همراه یک موتور برقی مجهز می شود. قدرت تولیدی این موتور به 215 اسب بخار می رسد که برای بسیاری از رانندگان کافی به نظر می رسد. پاسات GTE به باتری بزرگتری در مقایسه با گذشته، 13 کیلووات ساعتی مجهز شده است.

این تغییر باعث شده برد این خودرو در حالت تمام الکتریکی بر اساس سیکل WLTP به 55 کیلومتر و بر اساس NEDC به 70 کیلومتر افزایش پیدا کند. انتظار می رود شاهد این بهبود در نمونه پلاگین هیبریدی اشکودا Superb نیز باشیم. در سال 2016 شایعاتی به اینترنت راه پیدا کرده بود که خبر از توسعه اشکودا SuperB RS می داد. تا به امروز اطلاعات جدیدی در رابطه با این خودرو در اختیار رسانه ها قرار نگرفته است. در این میان شاهد عرضه خودروی Kodiaq RS مجهز به موتور توربودیزل 2.0 لیتری گروه فولکس واگن خواهیم بود.-    79876

با این حال، آنچه هنوز مشخص نیست، این است که نوعی از نوع برکتو Hackett به آن اشاره دارد. همانند مدل بزرگتر، فورد همچنین یک ماشین کوچکتر را بر اساس فرار ساخته است که به عنوان «کودک برونکو ، ‘اگر چه علامت های تجاری نشان می دهد که آن را می توان نام برونکو اسکات. این احتمالا مدلی است که درمان ترکیبی را دریافت می کند از آنجا که فورد قبلا دارای تجربه نسخه های هیبریدی فرار است.

فورد برانکو مدل 2020 به موتور هیبریدی مجهز می شود؟

اطلاعات جدیدی در رابطه با فورد برانکو مدل 2020 به اینترنت راه پیدا کرده که به استفاده از موتور هیبریدی در این خودرو اشاره می کند. در رابطه با فورد برانکو مدل 2020 اطلاعات زیادی در اختیار رسانه ها قرار نگرفته است. در حالی که موتورهای مورد استفاده در این خودرو مشخص نشده، به تازگی مدیر عامل فورد به موتور هیبریدی این محصول اشاره کرده است. این موضوع توسط خبرنگار Automotive News در یک توییت مطرح شده است.

آقای Jim Hackett در جلسه ای با سرمایه گذاران فورد به این موضوع اشاره کرده است. فورد علاوه بر توسعه نسخه بزرگتر این خودرو، به دنبال تولید مدل کوچکتر Escape نیز بوده که احتمالا با نام برانکو Scout معرفی و روانه بازار می شود.

به نظر می رسد این مدل به موتور هیبریدی مجهز می شود. در گذشته شاهد استفاده از سیستم هیبریدی در فورد Escape بودیم. فورد در گذشته نه چندان دور 11 میلیون دلار برای برقی کردن محصولات خود سرمایه گذاری کرد. بسیاری از محصولات این شرکت تا 4 سال دیگر در نمونه های هیبریدی روانه بازار می شوند که در میان آن ها می توان به نسل جدید فورد Escape و اکسپلورر اشاره کرد.

فورد برانکو مدل 2020 به سیستم هیبریدی یکسان با فورد اکسپلورر و Aviator مجهز می شود. در همین راستا، گیربکس 10 سرعته خودکار به همراه موتور الکتریکی، فضای زیادی از خودرو را اشغال نمی کند. این احتمال وجود دارد که فورد برای این خودرو، از پلتفرم مدل هیبریدی F-150 استفاده کند، البته هم اکنون اطلاعاتی در این رابطه منتشر نشده است. انتظار می رود فروش مدل هیبریدی فورد برانکو به همراه نمونه استاندارد آن از سال آینده میلادی آغاز شود.

این دو محصول در نمونه بنزینی مشخصات مکانیکی یکسانی خواهند داشت که شامل فاصله دو محور کم و سیستم تعلیق مستقل جلو می شود. جیپ به تازگی اعلام کرده نسخه هیبریدی رانگلر را روانه بازار می کند.

کشف دایناسور از خانواده تی رکس 

استرلینگ Nesbitt، یک باستان شناس ویرجینیا فناوری در Blacksburg که یکی از فسیل ها را کشف کرد، می گوید: « به اندازه کافی از اسکلت آن پیدا نشد تا به توانیم اسکلت فوق العاده جذاب آن را درست کنیم.

پس از دهه ها، دانشمندان موفق به کشف مشخصات دایناسور کوچک عجیبی از اقوام تی رکس شده اند که 92 میلیون سال قدمت داشته و آن را Suskityrannus hazelae نامیدند. بیش از 20 سال پیش، دیرینه شناسان موفق به کشف دو قسمت از جمجمه گونه ای عجیب از دایناسور درنیومکزیکو شدند. این موجود که 92 میلیون سال پیش روی زمین می زیسته، شباهت هایی با تی رکس عظیم دارد که بین 80 میلیون تا 66 میلیون سال پیش روی زمین زندگی می کرده است. اما نکته عجیب آن بود که دایناسور کشف شده بسیار کوچک بود و تنها حدود 1 متر طول داشت؛ بنابراین دانشمندان برای تعیین مشخصات وی دچار ابهامات متعددی شدند. Sterling Nesbitt، یکی از دیرینه شناسان در Virginia Tech که موفق به کشف تکه ای از این فسیل ها شده بود، اظهار داشت: کشف فسیل این دایناسور عجیب به شدت جذاب و هیجان انگیز بود؛ اما در آن زمان قابلیت تعیین مشخصات وی به طور قطعی را نداشتیم.

در آن زمان، دیرینه شناسان تعداد زیادی گوشتخوار با این اندازه نمی شناختند تا بتوانند دایناسور تازه کشف شده را با آن ها مقایسه کنند. اما اکنون، آن ها با بررسی بقایای تی رکس از آسیا و آمریکای شمالی موفق شدند دایناسور تازه کشف شده را به عنوان یکی از اعضای درختچه خانوادگی تی رکس شناسایی کنند. بررسی بقایای دایناسور تازه کشف شده که Suskityrannus hazelae نام گرفته، به دانشمندان کمک می کند تا متوجه شوند چگونه شکارچیان عظیمی همچون تی رکس که بیش از 100 میلیون سال پیش روی زمین می زیستند، توانسته اند موجب به وجود آمدن دایناسورهایی در ابعاد بسیار کوچکتر از آن شوند. جمجمه Suskityrannus hazelae نیز همچون اقوام وی به گونه ای ساخته شده که برای گاز گرفتن قوی مناسب باشد. در پای وی نیز سه استخوان متاتارس وجود دارد که به هم متصل شده اند. این گونه ساختار استخوانی به قوی شدن قوزک پا کمک می کند؛ بنابراین دایناسورهایی از این دست می توانستند با سرعت زیادی بدوند.

آنها از یک دیسک چرخشی صاف تشکیل شده است که غلظت ستاره ها در مرکز دیسک تشکیل دهنده یک ناحیه به نام bulge است. کهکشانهای اسپیرا دارای بازوهایی هستند که از مرکز خود خارج میشوند و ستارگان جدید متولد میشوند و اغلب سبیلها را درخشان میبینند، چون مرکز مارپیچ به دلیل ستارههای داغ داغ درون آنها قرار دارد.

تصاویر یک کهکشان مارپیچی در صورت فلکی لئو

تلسکوپ فضایی هابل اخیرا تصاویری را از کهکشان NGC 2903 واقع در صورت فلکی لئو (شیر) به ثبت رسانده است. نکته جالب توجه درباره این کهکشان، شمار بالای ستارگان کم سن و سالی است که اغلب در نزدیکی های مرکز فعالیت می کند. کهکشان مارپیچی NGC 2903 نیز مانند کهکشان راه شیری و کهکشان های Andromeda و Triangulum، از یک حجم دیسک مانند چرخان تشکیل شده و ستارگان بسیاری در مرکزیت آن قرار گرفته اند. کهکشان های مارپیچی دارای بازوهایی هستند که ستارگان جدید در آنجا متولد می شوند.

این بخش به دلیل فعالیت بالای ستاره های جوان، درست به روشنی مرکز است. بازوهای کهکشانی انواع مختلفی دارند. برخی مانند بازوهای موجود در کهکشان های نوع Sc و نوع SBc آزادتر بوده و برخی دیگر مانند بازوهای کهکشان های نوع Sa و SBa مقیدتر هستند.

کهکشان مارپیچی NGC 2903 جزو کهکشان های SB محسوب می شود و لذا بازوهای آن قادر هستند در فضایی بسیار دورتر از مرکز حرکت کنند. NGC 2903 نیز مانند کهکشان راه شیری، نوعی کهکشان مارپیچی میله ای است. منظور از میله در واقع یک قسمت ممتد در وسط کهکشان است که هم روی حرکت گازها و ستاره ها تاثیر می گذارد و هم حرکت بازوها را کنترل می کند. تقریبا نیمی از کهکشان های مارپیچی دارای میله هستند و گمان می رود که این میله ها، محل بسیار مناسبی برای تولد ستاره های جدید باشند. تصویری که در بالا مشاهده می کنید، در یکی از ماموریت های هابل به ثبت رسیده است. این تلسکوپ از نواحی مرکزی ۱۴۵ کهکشان دیسک مانند عکس برداری خواهد کرد.

ستاره شناسان امیدوارند تا از این طریق درباره سیاه چاله ها و نحوه تعامل آن ها با ستاره ها، گازها و غبارهای کیهانی، اطلاعات بیشتری کسب کنند. دو تصویر تک رنگ دیگر نیز با استفاده از دو فیلتر طیفی به ثبت رسیده که با مقایسه روشنایی آن ها می توان رنگ های مختلف تصویر نهایی را شناسایی کرد.

کاوشگر فضاییهایابوسای سازمان فضایی ژاپن در روزهای ۲۰ و ۲۵ سپتامبر سال ۲۰۰۵ (۲۹ شهریور و ۳ مهر ۱۳۸۴) به سطح این سیارک نزدیک شده و اقدام به انجام عملیات نمونه‌برداری نمود. نمونه‌برداری اول ناموفق بود اما در مورد موفقیت نمونه‌برداری دوم هنوز نمی‌توان با اطمینان صحبت کرد.

دانشمندان ژاپنی منتظر باز شدن درب‌های کپسول حاوی نمونه‌ها که ۱۳ ژوئن ۲۰۱۰ در منطقه وومرای استرالیا فرود آمد هستند تا بتوانند با اطمینان درباره موفقیت نمونه‌برداری اظهار نظر نمایند. قدر مطلق سیارک برابر ۱.۹ است. دانشمندان نابغه توانستند در سیارک ایتوکاوا مولکول های آب پیدا کنند که این دستاورد جدید باعث می شود که بدانیم منبع اصلی آب موجود روی زمین از کجاست.

کشف آب بر روی سیاره ایتوکاوا 

نیمی از آب موجود روی سطح زمین توسط سیارک های سنگی به سیاره ما آورده شده است محققان دانشگاه آریزونا با بررسی دقیق ذرات به دست آمده از سیارک مورد بحث که در سال 2010 توسط کاوشگر هایابوسا ژاپن به زمین آورده شده بودند، موفق به یافتن مولکول های آب شدند.

البته این نخستین باری نیست که در یک سیارک شواهدی از وجود آب یافت می شود؛ اما پیش از این تمام یافته ها مروط به داده های به دست آمده از تلسکوپ یا گزارشات ارسالی کاوشگرها بود و هیچوقت در نمونه های به دست آمده از سیارک ها مولکول آب پیدا نشده بود. بر اساس یافته های حاصل از کشف جدید، پژوهشگران دانشگاه آریزونا احتمال می دهند که سیارک های نوع S مانند ایتوکاوا (سیارک های سنگی دارای مواد سیلیکاتی) حداقل نیمی از کل آب موجود روی سطح زمین را در دوران شکل گیری اولیه سیاره به اینجا آورده اند. دانشمندان همچنین با محاسبه نسبت هیدروژن به دوتریوم (یکی از ایزوتوپ های هیدروژن) در نمونه های موجود، که برای تشخیص خاستگاه سیارک و شباهت آب موجود در آن با آب روی زمین مورد استفاه قرار می گیرد، اظهار داشته اند که مولکول های آب موجود روی سیارک ایتوکاوا عملاً تفاوتی با مولکول های آب زمینی ندارند. لازم به ذکر است که کاوشگر هایابوسا 1500 ذره کوچک (با قطری برابر نصف قطر موی انسان) را با خود به زمین آورده بود که 5 عدد از این ذرات در اختیار دانشگاه آریزونا قرار گرفت و در پژوهش اخیر نیز دو ذره مورد بررسی قرار گرفتند. گفتنی است به اعتقاد محققان، سیارک ایتوکاوا خود بخشی از سیارک بزرگ تری بوده که 4.6 میلیارد سال پیش در کمربند سیارکی میان مریخ و مشتری شکل گرفته و با برخورد یک جرم کیهانی دیگر، چند تکه شده است.